Nastała jesień, złota, polska, przez poetów tak bardzo oczekiwana.
Odbite w liściach promienie słoneczne, szarzeją wraz ze słotą i pierwszymi, porannymi przymrozkami. Jeszcze przemykają po drzewach wiewiórki, chowające w dziuplach smaczne orzechy na długie, zimowe dni. Zostałam właśnie zaproszona na sesję jesienno - zdjęciową do parku Ludowego w Lublinie, przez znajomego fotografika.
Drzewa, ubrane w kolorową szatę, były jakby nierzeczywiste i wszędzie leżące liście, jak wyścielony, miękki dywan pod nogami. Bystrzyca szumiała w dole, nawet kaczki wyszły popływać późnym popołudniem. Ktoś biegał z psem, ktoś przypadkowy zachwycił się płomiennym klonem i smutną o tej porze roku samotną brzozą. Ławki świeciły pustkami, a w alejkach parku nawet ptaki przestały śpiewać.
Poeci piszą wiersze o przemijaniu, nostalgiczne dni płyną jakby wolniej.
Przyroda szykuje się na zimowe szaleństwa - wiatry hulające w gałęziach drzew, puszysty śnieg, którego zwiastun pokazał się niespodziewanie w górach. Siąpi deszcz, czasami nieśmiało zza chmur wyjrzy słońce.